Vojaĝo al Meksikio

Standard

Sabato, mi iros al Meksikio. Mi iros kun kvar amikinoj, kaj ni iros al “Nuestra Cabaña” (Nia Kabano), unu de la Mundo Centroj de WAGGGS, la Mundo Asocio de Skoltinoj.

Ĝi estos tre amuza.

20130808-193046.jpg

Advertisements

Novelo: Ankaŭ Personoj

Standard

Traduko de rakonto mi skribis por mia alia blogo, Nicola Higgins Fiction.  Kiel ĉiam, korektoj al mia gramatiko estas tre bonvenon.

—–

Mi vekis frua hodiaŭ.  Promenanta kvieta mi provas ne veki mian domamikon.  Ŝi estas ĉiam grumblulo kiam ŝi ne havas sufiĉe dormo.  Mi vagas al la fenestro kaj rigardas la mondo mallongan tempon.  Ni loĝas ĉirkaŭ la rivero, en strato malokupata.  Ne fariĝas multo.  Biciklanto sola pedalas rapide, lia spiro nebulanta.  Viro promenas kun sia hundo.  Mi spektas malŝate kiam li haltas purigi la fekaĵo.  Mi ne estas hundema persono.

Vekhorloĝo de mia domamiko sonas.  Ŝi laboras en la Urbo, kaj ekveturas frue ĉiun tagon.  Mi pensas ke ŝi ne ŝatas gin.  Ŝi ĉiam paŭzas longe en la bedo.  Mi vokas al ŝin, memorigi ŝin ne ignori la alarmo.

“Jes, jes, Ĵorĵe, mi maldormas.”

Pli malfrue ŝi stumblas en la loĝoĉambro, plejparte vestiĝato.  Ŝia haro estas iom hirta kaj mi deziras ludi kun ĝin.  Kvankam, mi scias ke ŝi ne aprecus ĝin.

“Bonan matenon, Sunbrilo,” ŝi diras, oscedanta.  Mi ne respondas.  Ŝi ne aŭskultas.  Mi iras kun ŝi en la kuirejo kaj ni manĝas la matenmanĝo kune.  Paneroj de tosto ĉiu.  Ŝi balaas ilin el la benko en ŝia mano kaj ĵetas ilin in la lavabo.  Mi rigardas la malmultaj kio atingis la plankon.  Mi devos purigi pli malfrue.

“Bone,” ŝi diras, “mi iras.  Mi renkontos vin ĉi tiun nokton.”  Ŝi surmetas ŝia palto.  Kolektas ŝian tekon kaj klavojn, kaj ekveturas.  Ŝi plejparte ignoris min, sed tio estas bone.  Ŝi ne estas amuza matine.

Mi streĉas, kaj reiras al la fenestro.  Mi ŝatas pensi, kaj la fenestro estas tiel bone loko kiel ajna.  Ni havas profundajn fenestrokadrojn, kun radiatoro sub ilin.  Ĝi estas varma loko por sidi.

Preskaŭ estos horo ekveturi.  Sed nun mi miras en la strato kvieta.  Estas plej personoj translokanta.  Personoj kiel mia domamiko, vestanta pimpe, marĉanta rapide al la stacio de trajnoj.  Iranto al la Urbo.  Neniu aspekti feliĉa.  Mi scivolas kio ili faras tie, kio laciĝas ilin.  Unufoje mia domamiko provis ekspliki ĝin al mi.

Strato malplenigas.  Viro lasta hastas preter, miranta maltrankvile al lia brakhorloĝo, scivolanto se li kaptos lia trajno.  Leterportisto vojaĝas malrapide, paŭzanta en pordoj.

Mi saltas gracie el la fenestrokadro.  Ĝi estas la horo de laboro.  Mi laboras en sekureco en la distrikto de stokejoj.  Mi tratagas patrolanta la areo certigi maldezirindaj ne envenas.  Ĝi estas laboro bona.  Neniu zorgas se mi dormas en la suno posttagmeze.

Mi foriras de la domo, kaj promenas laŭ la strato.  Maljuna Sinjorino Vanya estas en la ĝardeno, ŝi sarkas.  Mi haltas por saluti ŝin.  Ŝi ridetas al mi kaj diskutas kun mi pri ŝiaj floroj.  Mi snufas ilin, kaj ŝi batas min, protektema.

Mi daŭrigas.

La unua stokejo en mia itinero storas vestoj.  Mi paŭzas en la domo de gardistoj por vidi kiu laboras hodiaŭ.  Ĝi estas Ĵon, kaj mi daŭrigas rapide.  Ĵon ne ŝatas min.  Ĝi estas okej, ankaŭ mi ne ŝatas lin multe.

Mi envenas en la stokejo tra la aperta kamionpordo.  Mi ne devas, sed la pordo estas en la alia flanka, kaj probable ankoraŭ ne estas malŝlosata.

Ne okazas multe inter la stokejo.  Mi esploras iom por intereso, sed mi nenio trovas.  Eĉ mi ne aŭdas movado.  Enuiga.

Ĉirkaŭ mezposttagmezo mi konkludas ke nenio interese okazos hodiaŭ.  Stokejo numero tri apertas en la rivero, kaj mi promenas ekster por sidi en la muro kaj spektas la boatoj pasi.  Mi ne komprenas kiel oni ŝatas veli.  Malvarma kaj malseka, kun danĝero de boatoj plej grandaj.  Donas al mi agrabla, varma, promenado en parko suna ajntago.

Mi aŭdas bruo malantaŭ min, kaj mi turnas por rigardi.  Muso fuĝas en fosaĵo en la muro.  Mi mallarĝas miajn okulojn.  Mi pensis ke mi liberigis de la musoj.  Ĝi aspektas ilin delogis la grandaj bareloj de greno en ĉi tie stokejo.

Mia patrino min diris foje, kie estas unu muso, alia postiras post nelonge.  Mi sidas mallongan tempon kaj rigardas la fosaĵo.  Nenio movas.  Finfine mi perdas intereson.  Ĝi ekzistas aliajn stokejojn, aliajn fosaĵojn por eksameni.

Mi daŭrigas.

Suno malleviĝas dum mi faras mian vojon al hejmo.  Mi povas aŭdi bruon de la trajno de Urbo alvenanta en la stacio.  Mi promenas pli rapide, por malsupreniri la strato antaŭ ĝi plenigas de personoj hastanta, laĉa pro la tago longa.  Mi eniras la domon ĵus kiam la unua eniras la straton.

Mia domamiko ankoraŭ ne estas hejma.  Ŝi ne estos longan tempon.  Mi buklas en la sofo por atendi ŝin.  Ŝi ŝatas paroli en la vesperoj, kaj karesi iom antaŭ vespermanĝo.  Ŝi parolas pri ĉio, kaj nenio.  Ŝi demandas pri mian tagon, kaj rakontas pri ŝian.  Ŝi kondutas kvazaŭ mi komprendas ĉion, eĉ kiam mi komprendas nenion.  Mi ĝojas.

Malgraŭ ĉio, la katoj estas ankaŭ personoj.

Vojaĝo al aliaj planetoj kun la skoltinetoj

Standard

La dimanĉo mi iris al Marso, Jupitero, kaj Venuso kun miaj skoltinetoj.

Ni konstruis niaj kosmoŝipoj kun la helpo de voluntuloj ĉe “@Bristol”, centro de scienco edukado.  La kosmoŝipoj estis ornamitaj kaj nomataj (kaj la nomoj inkluzivis “Stuff” (aĵoj), “Rocket” (kosmoŝipo) kaj “Firebolt” (nomo de tipo de balailo en la libroj “Harry Potter”).  Ni ĵetis ilin uzante kunpremita aero.

Dum ĝi estas vera ke la planetoj estis inflable, kaj iom pli malgranda ke vi eble antaŭdiri, ĉi tio ne haltis la amuzo.  Ni lernis iom da faktoj pri la planetoj.  Eksemple, la makulo ruĝa de Jupitero estas trifoje pli granda ke la Tero, kaj estas ŝtormo.  Oni povas meti 1600 de la Tero en Jupitero.  Venuso estas tre varmega, kaj Plutono ne estas planeto.

Ankaŭ ni lernis ke balono plena de hidrogeno estas tre laŭta kiam ĝi eksplodas!

Ni iris ankaŭ al la planetario per vidi la steloj.  Ni lernis kiel trovi la stelo norta, kaj ĉar oni volas trovi ĝin.  Ni aŭskultis la renkonto de Casseopia, reĝino fanfaronema kie oferis ŝia filino Andromeda al mara monstro, kaj Perseus, junulo kie savis la principinon uzante la kapon de Meduzo per mortigi la monstro.  Ni lernis kiel trovi la steloj de Casseopia, Andromeda, Perseus, kaj Pegasus, la flugante ĉevalo ke Perseus kaj Andromeda uzis per eskapi.  La stelo ke estas la kapo de Andromeda estas ankaŭ la pugo de Pegasus!

Kunveno kun amiko

Standard

Heiraŭ mi kunvenis kun amiko malnova por la unua tempo en unu jaro.  Ĝi estis amuza, sed mi ne memoris kiom ŝi parolas!  Preskaŭ mi ne diris nenio.

Ni iris al “Cordial and Grace”, kafeterio apud mian domon.  Ni havis malgrandajn sandviĉojn, kukojn kaj skonojn (?), kaj ili estis alportita en turo de teleroj.  Ankaŭ, la teo estis surtabligita en tasojn elegantajn kun subtasojn.

 

La bildo estas multe bela, ne vi pensas?  Estas de la retpagaro de la kafeterio.

Cordial and Grace ne estas sola kafeterio.  Ankaŭ estas kudrobutiko.  Oni povas lui kudromaŝinoj po horoj, kaj estas kudrokursoj por lerni teknikoj novaj.  Ili estas tre afabla.

DinoZoo

Standard

En la urbo kie mi loĝas estas zoologica ĝardeno.  Nuntempe en la zoo estas dinosorojn.  La dinosoroj movas kaj parolas (nu, faras sonoj).  Eĉ estas ebla rajdi en la dorso de dinosoron.

La postsigno diras: oni ne nutru la dinosorojn, mi petas.

Kiamaniere?  La dinosoroj estas robotaj.

Kampado, Parto Due

Standard

La semajnfino antaŭa mi kampadis kun miaj skoltinetoj.  Ni estis en kampo ke apartenas al la skoltoj kiu ankaŭ posedas la kabano kie la skoltinetoj kunvenas.  Ĝi estis tre amuza.  La vendredo pluvis, sed nur iom.  La sabato ni iris al Noah’s Ark Zoo, kie ni vidis ĝirafoj, zebroj, leonoj kaj tigroj.  Ankaŭ ni eniris en labirinto kaj ni ludis en la areo de ludi, ke havis “diapozitivo de morto”.  Ĝi estas granda kaj vertikala.  Mi estis tre fiera de miaj skoltinetoj ĉar ili estis timema sed daŭrigis en la diapozitivo.

La dimanĉo, ni faris aktivecoj en la bivako.  La skoltinetoj kuiris iliajn lunĉojn en fajroj ke ili havis konstrui.  Ili kuiris “spud-eggs” ke estas ovo interne de terpomo.

Mi ŝatas kampado, ĉar estas tempo por babili kun la knabinoj kaj la aliaj gvidantoj.

Kio estas Shorinji Kempo?

Standard

Shorinji Kempo estas arto marciale ke estis inventido en 1947, kiam la japana Doshin So komprenis ke la popolo estis malfeliĉa post la malvenko de la dua monda milito.  Li volis utiligi la filozofioj kaj teknikoj ke li lernis en Ĉinio por konstrui societo pli bona.

Shorinji Kempo estas fondada en tri principoj: la menso sana, la korpo sana, kaj memdefendo.  Ĝi havas multe da emfazo en la paro-praktiki, respekto de la aliaj kenshi (lernantoj), kaj trejnado al fizika kapableco de ĉiu persono.

Mi ŝatas la Shorinji Kempo ĉar estas ekzrcado bona, kaj la teknikoj de memdefendo ne fidas al forteco aŭ grandeco sed al rapideco, lerteco kaj fiziko.  Tio estas bona ĉar mi ne estas forta aŭ granda, sed mi estas rapida.

Kial mi lernas Esperanton?

Standard

La unua tempo ke mi renkontas Esperanto, mi havis ĉircaŭ dek jaroj.  Miaj geavoj estis tre engaĝita kun la federacio de la nordoriento de Anglio – mia avo estis la sekretario.  Ĉiu tri monatoj ili havis kunveno kaj parolis Esperanton.  Mi ne iris al la kunvenoj, ĉar mi ne parolis Esperanto, sed mia avino estis instruisto kaj ŝi provis instrui min kaj mian fraton.

Delonge, mi sciis malmulte de la lingvo, kaj aliaj aferoj estis pli grava por mi. Tamen, mi ŝatas la lingvoj kaj malantaŭ la universitato, kiam mi ne devas studi aliaj subjektoj, mi eklernas multe de lingvojn.  Mi komenciĝis kun japana, ĉar kelkaj de mian amikojn de Shorinji Kempo volis lerni ankaŭ.  Kaj mi estis tedato de la lingvoj romantikaj – mi lernis hispana, latina kaj itala antaŭ.

Post tri jaroj, mi pensis ke mi volas lerni lingvo pli faĉila, kaj mi rememoris Esperanto.  Mi frandas Esperanto ĉar ĝi estas simila al la hispana kaj itala, kaj mi povas legi librojn interesa kun malmulte da malfacilaĵo.

Adventuroj kun Pluvo

Standard

Antaŭ du semajnoj, mi iris al “Paulton’s Park” kun mia skoltinetoj.

Skoltinetoj estas knabinoj ke havis inter sep kaj dek unu jarojn.  En Angla ili estas nomataj “Brownies”, ke estas la nomo de mita kreitaĵo.  La “Brownie” eniras en la domojn nokte kaj faras la “Actoj Bonaj”.  La personoj devas donaci al ĝin pano kaj milko, alie ĝi faras actoj malbonaj!

Paulton’s Park estis tre amuza.  Pluvis tute la tago; pro kiu ni neniam devis atendi por veturi en la rollercoasteroj.  Kaj, la parko estas desegnita por junaj knaboj do la skoltinetoj ne bezonis plenkreskulo superrigardo en tute la rajdoj.  Ĉiu havas multe de plezuro!

Oni havas Skoltinetoj en via lando?  Kio ili nomas?

Bonvenon!

Standard

Bonvenon!

Mi estas komencanto en Esperanto, kaj mi decidis ke, ĉar ĝi estas pli facila plibonigi en lingvo kiam oni aplikas ĝin, mi skribos iuj da vortoj ĉiu semajno.  Mi skribos de multaj aferoj, inkluzive de skoltinetoj, marcialaj artoj, mia familio, kaj katoj.  Tamen, mi neniam skribos de piedpilko, teniso aŭ aliaj tedaj sportoj.

Se vi miras unu vorto nekorrecte, gramatiko malbona aŭ alia problemo kun mia Esperanto, diru, mi petas!